அத்தியாயம்: 18, பாடம்: 9, ஹதீஸ் எண்: 2734

‏و حَدَّثَنَا ‏ ‏مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى ‏ ‏حَدَّثَنَا ‏ ‏مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ ‏ ‏حَدَّثَنَا ‏ ‏شُعْبَةُ ‏ ‏عَنْ ‏ ‏حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ ‏ ‏قَالَ سَمِعْتُ ‏ ‏زَيْنَبَ بِنْتَ أُمِّ سَلَمَةَ ‏ ‏تُحَدِّثُ عَنْ ‏ ‏أُمِّهَا: ‏

‏أَنَّ ‏ ‏امْرَأَةً ‏ ‏تُوُفِّيَ ‏ ‏زَوْجُهَا ‏ ‏فَخَافُوا عَلَى عَيْنِهَا فَأَتَوْا النَّبِيَّ ‏ ‏صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ‏ ‏فَاسْتَأْذَنُوهُ فِي الْكُحْلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ‏ ‏صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ‏ ‏قَدْ ‏ ‏كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ تَكُونُ فِي شَرِّ بَيْتِهَا فِي ‏ ‏أَحْلَاسِهَا ‏ ‏أَوْ فِي شَرِّ ‏ ‏أَحْلَاسِهَا ‏ ‏فِي بَيْتِهَا ‏ ‏حَوْلًا ‏ ‏فَإِذَا مَرَّ كَلْبٌ رَمَتْ بِبَعْرَةٍ فَخَرَجَتْ أَفَلَا أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ‏


و حَدَّثَنَا ‏ ‏عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ ‏ ‏حَدَّثَنَا ‏ ‏أَبِي ‏ ‏حَدَّثَنَا ‏ ‏شُعْبَةُ ‏ ‏عَنْ ‏ ‏حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ ‏ ‏بِالْحَدِيثَيْنِ جَمِيعًا حَدِيثِ ‏ ‏أُمِّ سَلَمَةَ ‏ ‏فِي الْكُحْلِ وَحَدِيثِ ‏ ‏أُمِّ سَلَمَةَ ‏ ‏وَأُخْرَى مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ ‏ ‏صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ‏ ‏غَيْرَ أَنَّهُ لَمْ تُسَمِّهَا ‏ ‏زَيْنَبَ ‏ ‏نَحْوَ حَدِيثِ ‏ ‏مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ ‏

ஒரு பெண்ணின் கணவர் (நபி (ஸல்) காலத்தில்) இறந்தார். (‘இத்தா’வில் இருந்த அவளது கண்ணில் வலி ஏற்பட்டதால்) அவளது கண் குறித்து அவ(ளுடைய உறவின)ர்கள் அஞ்சினர். ஆகவே, அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, அப்பெண் அஞ்சனம் (சுர்மா) இட்டுக் கொள்ள அனுமதி கேட்டனர். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்),  “(அறியாமைக் காலத்தில் கணவன் இறந்த பின்) மனைவி அவளுடைய ஆடைகளிலேயே மிக மோசமானதை அணிந்துகொண்டு, அற்பமான ஒரு குடிலுக்குள் ஒரு வருடம் தங்கியிருப்பாள். பின்னர் (அவ்வழியாகக்) கடந்துசெல்லும் ஏதேனும் ஒரு நாய்மீது ஒட்டகச் சாணத்தை அவள் வீசியெறிவாள். பின்னர் அக்குடிலைவிட்டும் வெளியேறுவாள். (இஸ்லாம் வந்த பின் இழிவு நிலையுடன்கூடிய ஒரு வருட ‘இத்தா’ என்பது மாறி) நான்கு மாதம் பத்து நாட்கள் (மட்டும் கண்ணியத்துடன் தங்கும் நிலை) ஏற்படவில்லையா?” என்று கேட்டார்கள்.

அறிவிப்பாளர் : அன்னை உம்மு ஸலமா (ரலி)