அத்தியாயம்: 4, பாடம்: 42, ஹதீஸ் எண்: 746

حَدَّثَنَا ‏ ‏زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ ‏ ‏وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ‏ ‏قَالَ ‏ ‏زُهَيْرٌ ‏ ‏حَدَّثَنَا ‏ ‏جَرِيرٌ ‏ ‏عَنْ ‏ ‏مَنْصُورٍ ‏ ‏عَنْ ‏ ‏أَبِي الضُّحَى ‏ ‏عَنْ ‏ ‏مَسْرُوقٍ ‏ ‏عَنْ ‏ ‏عَائِشَةَ ‏ ‏قَالَتْ ‏

كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ‏ ‏صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ‏ ‏يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ فِي رُكُوعِهِ وَسُجُودِهِ ‏ ‏سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي يَتَأَوَّلُ الْقُرْآنَ ‏

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) ருகூஉவிலும் ஸஜ்தாவிலும் “ஸுப்ஹானக்கல்லாஹும்ம ரப்பனா வபி ஹம்திக; அல்லாஹும்மஃக்பிர்லீ” (பொருள்: இறைவா! எங்கள் அதிபதியே! உன்னைப் போற்றிப் புகழ்ந்து துதிக்கிறேன். இறைவா! எனக்கு மன்னிப்பளிப்பாயாக!) என்று குர்ஆனின் (110ஆவது அத்தியாயத்தின்) கூற்றுப்படி பிரார்த்திப்பவர்களாக இருந்தார்கள்.

அறிவிப்பாளர் : ஆயிஷா (ரலி)